رفتم به ديدن يه آقايي که 60 نفر از فاميلاشو تو زلزله از دست داده بود..خيلي پريشان و مضطرب بود...از بس گريه کرده بود صداش به زور درميومد...واقعا نمي دونم آيا اين آدما تا آخر عمر مي تونن اين فاجعه رو فراموش کنن؟...بيشتر حرفاهايي که مي زد به صورت زمزمه بود، اصلا حواسش به سوال هاي من نبود و هر چي خودش دلش مي خواست مي گفت..من اين آقا رو قبلا ديده بودم..خيلي خوش لباس و شق ورق بود..ولي حالا حتي موهاشو شونه نکرده بود..60 نفر از افراد فاميل رو از دست دادن تو ذهن من يکي که نمي گنجه!بايد خيلي وحشتناک باشه!
چيزايي که از حرفاش فهميدم اينا بود:
بقيه فاميل هاييش که سالم مونده بودن هيچکدوم هيچ چي از کمکهاي مردم و دولت دريافت نکردن..فاميلهايي که در کرمان خونه دارن اينا رو بردن خونه ي خودشون...اين آقا چند ساعت بعد از زلزله به بم رفته..مي گفت وحشتناک بود..انگار دولت دوست داشت مردم بميرن..مي گفت نه خودشون کاري مي کردن نه مي ذاشتن ديگران کار کنن..خارجيهايي که براي کمک اومده بودن مخصوصا دور مي کردن..هر کس ميومد کمک، ازش بازخواست مي کردن..مي گفت اونقدر نقاط مختلف شهر فاميل داشتيم که نمي دونستيم اول به کي برسيم..هر جا مي رفتيم مي ديديم خراب شده...به خونه ي خواهر زاده ام رفتيم ديديم از 11 نفري که ديشب تو اون خونه خوابيده بودن فقط داماد خانواده که پريده بچه نوزادشو آورده بيرون که بره بقيه رو يکي بياره بيرون و ديگه نتونسته چون کاملا خونه ريخته و فقط اون مونده بود و نوزادي که شير مادرشو مي خواست..از اون يکي خواهرزاده ش که يه پسر 19 ساله دانشجو بود گفت که براي اولين بار شب خونه ي دوستش خوابيده بوده و با کل خانواده دوستش زير آوار رفته... مي گفت چون جمعه بوده و بمي ها خيلي مهمون نوازن .. اون شب بيشتر خونه ها مهمون داشتن...مي گفت: مي شد نصف بيشتر زير آوار رفته ها رو نجات داد..مي گفت نمي دونم چه دست هايي در کار بود که نمي ذاشتن..وسائل و حتي بيل و کلنگ هم نبود..ولي وقتي هم که کمک اومد نمي ذاشتن تقسيم بشه...
چقدر مرده ديده بود..چقدر کفن پيچ ديده بود...چقدر زجر کشيده بود...چقدر از اهمال کاريها حرص خورده بود...زنش بارها غش کرده بود..داغون بود!

از زيتون

چقدر بده که اونقدر درگير مسائل خودت بوده باشی که يکبار هم اشکی برای هموطنانت که اينقدر آسيب ديده اند نريخته باشی . و چقدر بده که همش دلت بخواد کاری بکنی و نتونی ... برای هيچ کس نتونی دست بجنبانی . حتی برای نزديکترين کسانت .

و چقدر بده که اونقدر گرفتار باشی که نگاه توی آئينه که می کنی از قيافه خودت حالت به هم بخوره از بسکه چروکی . . اونقدر پکر باشی که نتونی حتی گريه کنی . و اونقدر گرفتاريهای مختلف ذهنتو مشغول کرده باشه که ...

با اين حال وقتی تا جائی که تونستی به همه رسيدی . وقتی مطمئن شدی که همه آروم هستن . وقتی مطئن شدی هيچ کس ديگه گريه نمی کنه . وقتی دوستانی که برای همدردی آمده اند ديگر رفته اند و نيستند که نگرانت شوند .  وقتی ديگه کاری وجود نداشته باشه که انجام بدی می ری يک گوشه چهار زانو مينشينی و با دنباله روسريت ور می روی . و اشک صورتت را پاره می کنه و بيرون می ريزه . واحساس می کنی سرت منفجر ميشه ... و احساس می کنی تمام اشکهايی که در زير پوستت جاری بوده به رو می آيند و بيرون می ريزند . اونوقت يه بچه فسقلی مياد ... چونه تو رو می گيره . سرت رو مياره بالا و با تعجب ميگه : انوشه جون ! شما هم گريه می کنين ؟! و تو ميخندی و می گی نه عزيزم ! من آدم نيستم !

بی خيال !

ای کاش می شد بی خيال شد ! ای کاش می شد بی خيال همه چيز شد !

می دونين ؟ هميشه از اين وبلاگهايی که وسط کار اعلام می کردن که ديگه نمی نويسن لجم می گرفت و حالا مدتيه که با خودم کلنجار می رم که بگم ديگه اينجا نمی نويسم . و نمی دونم چرا با اينحال باز هم ميام و می نويسم .

به هر حال مشکل خودتونه ! اگه حالتون گرفته است خوب نياين اينجا ! اينجا تا اطلاع ثانوی فکر نمی کنم حرف حساب توش پيدا بشه . ضمن اينکه هنوز کرکره اش را هم پائين نکشيده ام !